آشنایی با ریشه و بُن واژه هر واژه موضوع جالبی ست.
جوراب از آن دسته کلماتی است که در نگاه اول نمی توان به ریشه آن پی برد. اما بد نیست که در این مطلب با واژه جوراب بیشتر آشنا شویم.
“جِر” در زبان فارسی ریشه ای است که “قرینه بودن” و “جور بودن” را می رساند. در ابتدا “گِر” تلفظ می شده و بعدا به “جِر” تغییر صامت داده است.
“جوراب” یا “گوراب” یعنی پوشش دارای جور یا قرینه که در ابتدا به معنی پاپوش مانع نفوذ آب استفاده می شده است.
از واژگان دیگری که با بُن واژه جِر ساخته شده می توان به کلمات زیر اشاره کرد:
جاری: دو زن که همسر دو برادر هستند.
پنجره: پن(قابل بستن) و جره (دارای قرینه)
گور: حیوان دارای خط های قرینه
گاری: دارای چرخ های قرینه
آجر: خشت های دارای جور و همسان (آجور)
انجیر: دارای دانه های جور و دارای قرینه
جِر دادن: به درازا نصف کردن و قرینه دار کردن (پارچه و کاغذ)